dinsdag, 26 september 2017
UNRIC logo - Nederlands

VN in jouw taal

Gedwongen Verdwijning – nog steeds schering en inslag

Missing persons in Colombia, International Commission on Missing Persons

30 augustus 2017 - Gedwongen verdwijningen behoren niet tot het verleden, ook vandaag verwijnen er nog altijd mensen. Het is een wereldwijd probleem dat zich niet beperkt tot een specifieke regio. Bovendien neemt het probleem net toe in veel landen. De verdwijningen hebben niet alleen een impact op de slachtoffers en hun familie, ze hebben ook een impact op de maatschappij omdat ze angst inboezemen. Uit bezorgdheid rond gedwongen of onvrijwillige verdwijningen over de hele wereld, heeft de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties 30 augustus aangeduid als Internationale Dag voor de Slachtoffers van Gedwongen Verdwijning om de aandacht te vestigen op dit globale probleem.

Volgens de Verklaring inzake de bescherming van alle personen tegen gedwongen verdwijning, is elk individu dat “schade ondervond als direct resultaat van een gedwongen verdwijning” een slachtoffer. Verdwijningen kwamen vroeger meestal voor onder een militair dictatoriaal regime. Vandaag komen ze eerder voor als vorm van politieke repressie bij interne conflicten.

Ondanks het feit dat de Algemene Vergadering de Verklaring pas aannam in 1992, werd het Internationale Verdrag inzake de bescherming van personen tegen gedwongen verdwijning pas aangenomen in 2010. In tegenstelling tot de Verklaring, is het Verdrag een legaal bindend document dat specifieke internationale instrumenten voorziet om het probleem aan te pakken, zoals bijvoorbeeld het Commitee rond Gedwongen Verdwijningen. De Verklaring staat symbool voor de vooruitgang binnen het Internationaal Recht omdat het duidelijk maakt wat de voorwaarden zijn om te kunnen spreken van een Gedwongen Verdwijning. Er moet sprake zijn van een “arrestatie, detentie, ontvoering of andere vorm van vrijheidsberoving door een vertegenwoordiger van de staat, of door personen/groepen die handelen met goedkeuring of instemming van de staat.

Vandaag is vooral intimidatie van mensenrechtenorganisaties, familie van slachtoffers, getuigen en advocaten een groot problem. Ook het gebruik en de straffeloosheid van gedwongen verdwijningen door de staat zelf bij anti-terrorisme operaties is een probleem omdat deze operaties gebruikt worden als excuus om verplichtingen niet na te komen. De Verenigde Naties erkent dat extra aandacht moet gaan naar kwetsbare groepen zoals kinderen of mensen met een beperking.

Ontegensprekelijk is gedwongen verdwijning een van de meest gruwelijke schendingen van de Mensenrechten. Slachtoffers worden meestal gemarteld en leven achteraf in angst. Families zijn altijd onzeker over het lot van de verdwenen persoon, hun emoties zweven tussen hoop en wanhoop. Soms moeten ze jarenlang op nieuws wachten dat nooit komt.

In totaal hebben reeds 57 landen het Verdrag geratificeerd. Tegen 2020 wil de Hoge Commissaris voor Mensenrechten dat 114 landen het Verdrag ratificeren. 

Leer meer over gedwongen Verdwijning via: http://ow.ly/ejx530eB2oF

Onderneem actie door je overheid een brief te sturen: http://ow.ly/CU8Y30eICGU

Kijk of jouw land het Verdrag reeds ondertekende: http://ow.ly/TMYx30eB1wo

Over UNRIC

Het mandaat van het Regionaal Informatiecentrum van de Verenigde Naties in Brussel bestrijkt West-Europa en UNRIC verspreidt informatie en documentatie aan landen in deze regio, waaronder België en Nederland.