dinsdag, 26 september 2017
UNRIC logo - Nederlands

VN in jouw taal

'Ik heb altijd al het geweten dat ik een humanitaire hulpverlener zou worden’

 “Adem Shaqiri (centraal, blauw geruit hemd) onderhandelt met landeigenaars en overheden om onmiddellijke toegang te verzekeren tot een informele nederzetting, waar men aan 300 ontheemde families hulp zal bieden. Khamir, Yemen, februari 2017.” © UNHCR

19 augustus 2017 - De UNHCR heeft bijna 11.000 medewerkers, waarvan 87% actief is in het veld. Ter gelegenheid van de Internationale Dag van Humanitaire Hulp, kan je kennismaken met Adem Shaqiri, een field officer die in Jemen werkt.

 

Naam: Adem Shaqiri, 41, uit de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië

Functietitel: Field Officer in Jemen, verantwoordelijk voor het bieden van bescherming en hulp aan binnenlandse ontheemden (internally displaced people) in zes provincies.

Aantal jaren bij UNHCR: 10, heeft gewerkt in West-Darfur / Soedan, Libië, Libanon, Jordanië en in het hoofdkantoor in Genève, Zwitserland.

Waarom ben je een hulpverlener geworden?
Ik ben afkomstig uit de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië en tijdens het conflict in Kosovo heb ik met mijn eigen ogen gezien hoe het is om een vluchteling te worden. Er waren wekenlang elke dag bussen die in mijn dorp aankwamen, de ene na de andere. Ze zaten vol met vrouwen, kinderen en ouderen die niets meer hadden, die slechts met een paar zakken met kleren of wat ze konden meenemen uit Kosovo, waren vertrokken. Veel mensen uit mijn dorp, mijn vrienden en ik inbegrepen, hebben geholpen met het uitdelen van voedsel en water toen de bussen aankwamen. Een hulpverlener ben je vanaf het moment dat je iets weggeeft aan een persoon in nood. Je ziet hun gezicht, hun dankbaarheid. Sindsdien heb ik altijd geweten dat ik een humanitaire hulpverlener zou worden.

Wat zijn de meest belonende en uitdagende aspecten van je werk?
Drie maanden geleden ging ik naar Mokha. We kwamen binnenlandse ontheemden ter hulp die in de hitte onder bomen leefden. Je merkt meteen  de dankbare gezichten van mensen op wanneer ze hulp krijgen, ook al gaat het slechts over een matras of laken, omdat ze letterlijk niets hebben. Maar het moeilijke is dat er nooit genoeg hulp is. Het aantal mensen in nood ligt gewoon te hoog. Er zijn meer dan twee miljoen mensen die in eigen land zijn ontheemd. De grootste uitdaging is dat je ze niet allemaal kan helpen. Als er twee families in nood zijn, moet je kiezen voor de meest kwetsbare.

Wat was de beste dag die je ooit hebt gehad op het werk?

In 2012 was ik in Tobruk, Libië. Vluchtelingen uit Syrië arriveerden aan de grens, en ik was daar om de toegang te overzien. Officieren vertelden me dat er 16 niet-begeleide kinderen waren, tussen 12 en 16 jaar, volledig alleen. Als je kinderen in moeilijkheden ziet, leg je automatisch een link met je eigen kinderen. Ik ben daar heel gevoelig voor. We slaagden erin al die kinderen op een paar dagen tijd in Tripoli te krijgen, en herenigden ze daar met hun families. Dat was een van de gelukkigste dagen die ik heb beleefd met UNHCR. Op het moment dat ze hun familie zagen, waren ze onbeschrijflijk gelukkig.

En je slechtste dag?

Mijn slechtste dag was op een van m’n vorige missies. Nationale veiligheidsofficieren hadden een 15-jarige binnenlandse ontheemde gearresteerd die een schaap gestolen had om z’n familie te eten te geven. Ze hadden hem drie dagen lang zo hard geslagen dat hij interne bloedingen had. Toen de zaak bij mij aan het licht kwam, lag de jongen al in het ziekenhuis. Ik ging met afgevaardigden van de lokale overheid naar het ziekenhuis in kwestie om een overplaatsing te regelen naar de hoofdstad, waar hij een betere verzorging zou krijgen. Maar de officieren weigerden de jongen te laten gaan, ook al zou UNHCR het transport betalen. Ze bedreigden de dokters zelfs. Twee dagen lang heb ik met bloed, zweet en tranen geprobeerd om die jongen daar buiten te krijgen. Toen stierf hij aan zijn verwondingen. Als we op tijd zijn overplaatsing hadden geregeld, zou hij nu nog leven. Ik zie die jongen nog zo voor m’n ogen. Als ik over hem vertel, dan huil ik. Maar dit soort situaties dwingen je om vooruit te gaan, en maken je nog vastberadener om je job uit te oefenen.

UNHCR (United Nations High Commissioner for Refugees), de vluchtelingenorganisatie van de VN is actief in 130 landen, helpt mannen, vrouwen en kinderen die uit huis gedreven zijn door oorlog en vervolging. Het hoofdkwartier bevindt zich in Genève, maar de meeste werknemers zijn actief op het terrein, waar ze vluchtelingen helpen. Dit profiel is de eerste in een reeks die het personeel en hun werk in de kijker zet.

Over UNRIC

Het mandaat van het Regionaal Informatiecentrum van de Verenigde Naties in Brussel bestrijkt West-Europa en UNRIC verspreidt informatie en documentatie aan landen in deze regio, waaronder België en Nederland.